Stroomgeld is een leuke titel voor geld met vertragingsrente! Veel communicatiever dan 'vertragingsrente'.

Vertragingsrente is zeker een positief monetair instrument. Het beste werkt het bij eenheden die eurogedekt zijn. Dan is het doel om meer handel met dezelfde hoeveelheid euro's te kunnen doen. Het was in feite zoals de Wörgl werkte. In de jaren dertig gingen daar 34000 Shilling 100 keer rond in iets meer dan een jaar, door ze te laten circuleren als lokale biljetten met vertragingsrente. 
Daardoor werden schaarse en dure Shilling veel effectiever.
De werkeloosheid daalde en er werd weer gebouwd.

Inderdaad bleef er daar ook een potje over door de geinde vertragingsrente. Maar aangezien vertragingsrente over het uitstaande kapitaal wordt geheven (in het geval van Wörgl een paar duizend), moet je je daar niet teveel van voorstellen. Het is maar een klein potje. Dat is juist ook de grap: de kapitaalkosten zijn extreem laag in verhouding met de omzet, wat erg belangrijk is.

In monetaire systemen die niet eurogedekt zijn is er geen sprake van geldschaarste. Er is dan ook minder behoefte aan een snelle circulatie. Het is namelijk mogelijk om meer geld bij te maken, mocht daar aan behoefte aan zijn. Net zoals banken in de euroeconomie doen, maar dan zonder rente.

Toch blijft vertragingsrente ook dan een nuttig monetair instrument: de omzet van het netwerk, de effectieve geldhoeveel, is een resultante van omloopsnelheid maal hoeveelheid kapitaal. Als er 100 in omloop is, die 20 keer rondgaat, dan is de omzet (effectieve geldhoeveelheid) 2000.
In een dergelijk netwerk is het belangrijk dat de omloopsnelheid en de geldhoeveelheid zich optimaal tot elkaar verhouden. Als het geld langzaam circuleert, moet er veel worden bijgemaakt. Dat betekent een hogere schuldpositie in het netwerk (omdat het geld ontstaat als wederzijds krediet). Bovendien kan vertragingsrente onder deze omstandigheden een nuttige bijdrage leveren aan het verkorten van betalingstermijnen, wat ook een naargeestig probleem is.

Het grote nadeel van niet-eurogedekte systemen, is dat er geen koppeling naar de euro is. Dan ontstaat altijd het probleem, dat sommige spelers teveel van het geld verdienen, om het nuttig uit te kunnen geven. Deze spelers ontvangen geen meerwaarde, als ze geld verdienen en zij zullen in het uiterste geval hun activiteiten in het netwerk staken.
Dit is het traditionele nadeel van zogenaamde barters.

De Gelre gaat weer een stap verder: zelf geld scheppen zonder eurodekking, maar het geld vrij verhandelbaar voor euro maken. Deelnemers kunnen onderling Gelre verhandelen door deze te koop aan te bieden (of te kopen!) op een on-line veilingsite.
Deelnemers die meer Gelre kunnen gebruiken, verlossen zo deelnemers met overschotten ervan.

Dit is een belangrijke stap voorwaarts voor rentevrij geld: niet de beperkingen van eurodekking, die zowel juridisch als monetair als ethisch van aard zijn, maar wel de mogelijkheid overtollig kapitaal om te zetten in andere vormen van geld.
Rentevrije kredieten worden mogelijk en dat is waar het om gaat.

De implicatie van vertragingsrente onder déze omstandigheden is, dat het het aanbod van Gelre op de veiling versterkt, met mogelijk negatieve gevolgen voor de koers.

Kortom:
Vertragingsrente is een belangrijk monetair instrument. In een eurogedekt circuit is het zonde om het niet te doen.
Het gaat niet zozeer om de opbrengsten: dat zijn kapitaalkosten voor het circuit wat niet aantrekkelijk is. Maar vooral omdat de opbrengsten in verhouding tot de omzet in het netwerk juist heel gering zijn, hooguit een promille.
Vertragingsrente in niet-eurogedekte circuits (barters), is minder overtuigend, hoewel zeker wel relevant.

Vertragingsrente is geen heilige graal, wel een onmisbaar onderdeel van het repertoire van iedere monetaire architect.

Dan nog even iets over sparen. Het is inderdaad waar, dat het onhandig is om een oppotfunctie en een betaalfunctie in één munt te verenigen, omdat ze een tegenstrijdig effect hebben op de circulatie van het geld. En dat terwijl circulatie een essentieel aspect is van geld.

Er bestaat bovendien een misverstand over de aard van sparen. Bij sparen denken veel mensen aan geld, maar het gaat eigenlijk om het vermeerderen van vermogen. Natuurlijk is het handig wat contanten achter de hand te hebben, maar daar is in een netwerk waarin geldschaarste geen rol speelt makkelijk aan te komen.
In de behoefte om waarde naar de toekomst te transporteren (sparen), kan beter worden voorzien door waardevaste goederen aan te schaffen, vooruit te betalen, of te investeren. In al die gevallen wordt voorzien in het verplaatsen van koopkracht naar de toekomst. Waardeverlies door prijsstijgingen spelen dan geen rol.

In een situatie waarin zowel met de euro, als met een rentevrij betaalmiddel wordt gehandeld is er sowieso geen probleem: betalen met het betaalmiddel en sparen met de euro, wordt dan het motto. De euro voorziet dan in de oppotfunctie en dat is ook een elegante verdeling.