Hoi John,

Op een aantal punten deel ik je visie, en op een aantal punten heb ik een andere visie.

'''Chaos (jouw big bang of fragmentatie) is creativiteit op zoek naar vorm. Vorm is orde op zoek naar vrijheid. De waarheid ligt in het zoete ‘chaordische’ midden.''' Net zoals tussen yin en yang, als het goed is, een creatieve, scheppende spanning zit, zit dat tussen chaos en orde ook. Die zoete chaordische plek is ‘the place to be’.

Schiet je door naar een van de twee extremen, dan wordt het systeem—als geheel—instabiel; dan leef je minder. Complete chaos (defragmentatie) is dodelijk. Een hart dat extreem chaotisch trilt wordt daarom gedefibrileerd (weer geordend). Complete orde, controle en efficiëntie is ook dodelijk. Het systeem wordt dan broos en breekbaar. Boeren zijn er al eeuwen achter dat een extreem efficiënte monocultuur op een lap grond op korte termijn prachtige resultaten oplevert, maar op lange termijn de grond verandert in een onvruchtbare woestijn. Zo is een overgeorganiseerd bedrijf is ook gedoemd.

Zodra je in gezonde (gehele en harmonische) systemen te veel uit het zoete midden raakt en dreigt af te glijden naar meer chaos of orde, worden de krachten die je weer naar het zoete midden trekken vanzelf groter. Een schitterend '''dynamisch evenwicht'''. Overigens hangt het zwaartepunt van dat zoete chaordische midden net wat meer naar de chaos dan naar de orde, zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek.

Om Fritjof Capra hierover aan te halen:
:Alle cellulaire structuren bestaan ver van hun thermodynamische evenwicht en vervallen spoedig tot de evenwichtstoestand—de dood—als het cellulaire metabolisme niet '''een constante stroom van energie''' zou gebruiken om structuren even snel te herstellen als ze worden afgebroken. […]
:Dit spontaan optreden van ordening op kritische punten van instabiliteit is een van de belangrijkste concepten van levende systemen en dus van het leven. Technisch is het bekend als zelforganisatie, maar het wordt dikwijls eenvoudigweg aangeduid als verschijnen, doorbreken of voortvloeien. De term hiervoor is '''emergentie'''.

Geld, als energie- en informatievorm, speelt hier die rol van constante stroom van energie. Kortom, '''stromend geld doet leven'''. Daarom vind ik [[stroomgeld]] ook zo mooi.

De krachten in ons huidige geldsysteem hebben de neiging naar ultieme efficiëntie (of orde). Iedereen doet er alles aan om maar zo goedkoop mogelijk te produceren en om op zo kort mogelijke termijn zo veel mogelijk geld te vergaren, alles vaak ten koste van de omgeving. Het systeem wordt daarmee broos en breekbaar en de eerste grote scheuren zijn overduidelijk. Sommigen zijn al in de scheuren en kraters gevallen.

De positieve rente op openstaande bedragen en het feit dat we gebruik maken van schaars fiatgeld zijn de primaire ontwerpfouten in ons huidige systeem. Bovendien zijn wij mensen heel slecht in het sturen en beheersen van complexe systemen zoals het weer en het financiële systeem. De bepaling van de juiste hoeveelheid fiatgeld en rentepercentages is een onmogelijke en onmenselijke taak.

Maar niet getreurd, een slecht ontworpen systeem schiet zichzelf in de voet, zelfs als we helemaal niets doen. Doorschietend naar extreme broosheid (orde) valt het hele systeem straks vanzelf in elkaar en verdwijnt het in een oranje stofwolk (chaos). En dan zitten we in één klap weer helemaal aan de andere kant van het chaordische spectrum en kunnen we weer opnieuw beginnen. De natuurwetten zijn zo mooi. Het Universum ook.

Ik ben het wel met je verdeel en heers eens. Iemand met psychotische klachten en vast zit in destructieve patronen (orde) heeft baat bij een zenuwinzinking waarbij de hele zaak eens heerlijk door elkaar geschud wordt (chaos) zodat weer opnieuw verbindingen gemaakt kunnen worden, groeiend naar het zoete chaordische midden.

Maar geloof me niet en onderzoek het zelf. Een groeiend aantal wetenschappers en filosofen kunnen je helpen met de onderbouwing.