Prima beschouwing. Mogelijk zit er ook nog de trits Uitwisseling-&gt;Samenwerking-&gt;Coördinatie-&gt;Integratie (in volgorde van minder naar meer complex) achter met het vormvaster worden in de richting naar meer integratie of samenwerking van iets wat kennelijk hierin werkt, dus niet van te voren is te bepalen, kwa vorm dan. Vanaf de oerknal. Ik aarzel om het hoger te noemen want voordat ik het weet haal ik me een waardeoordeel op de hals, wat ik natuurlijk wel heb : Hoe hoger, hoe beter. Kennelijk, want het werkt. De sturing van en binnen het geheel, de communicatie, is waarschijnlijk van de gedaante complexere, omvattender communicatie levert de mogelijkheid voor een andere hogere orde vorm op, emergentie bijvoorbeeld. Vermoedelijk is het niet alleen van belang voor de perceptie ervan, evenmin als de ervaren (bewuste) complexiteit van de perceptie iets zegt over de feitelijke mogelijkheden voor een nieuwe vorm. Van belang is of het een complexere (communicatie)vorm in zich bergt. En vervolgens levert een complexere werkende vorm een nieuwe communicatievorm, ook in de zin van bewustzijn, op.
Voor mij is pure replicatie alléén ook een vorm van verval, de niet voorspelbare zoektocht naar nieuwe vormen ("prutsen") waarvan bij het vormvast worden moet blijken of het werkt als hoger in de trits naar integratie is eveneens een onderdeel van levende mechanismen, al gaat dit vaak voor ons als we leven in het nu wat ongemerkt. Of een nieuwe vorm gaat werken is nooit van te voren te weten, hoogstens te hopen. Moraal : Ultieme behoudzicht, ook in de vorm van denken dat er volledige antwoorden 'out there' zijn (als projecties van ons verleden), is meer dan de dood in alleen de pot, het is levenloos. Op korte of langere termijn.