Wat mij irriteert aan geldmakers is dat zij invloed willen uitoefenen op de manier waarop dat geld wordt gebruikt. Met het corrupte wettig betaalmiddel als referentie is vanzelfsprekend elk ander systeem oneindig veel beter en rechtvaardiger. Maar goed genoeg is natuurlijk nooit goed genoeg.

Een motivatie om me met geldverstrekking bezig te houden is dat ik van mening ben dat iedereen recht heeft op optimaal geld. Nogal essentiële kwaliteit van geld is de waardevastheid. Het is juist die sluipende waardeverandering die het geld steeds in handen drijft van profiteurs. Gewoon zelf je geld bewaren is geen optie omdat het dan inflateert. Daarom moet je het wel aan een bank uitlenen. Of anderzijds ‘je geld aan het werk zetten’.

Als hout krimpt of uitzet noemt men dat ook werken. Maar geld kan natuurlijk nooit werken. Als geld toch op miraculeuze wijze groeit, dan is er altijd iemand anders die geld verliest. Heel veel grotere verliezen omdat de financiële instelling die deze legale plunderacties regelen daar het liefste zelf nog tien keer zoveel aan ‘verdienen’.

De schadelijkheid van rente verandert niet door het principe om te draaien in de vorm van vertragingsrente. Vertragingsrente is nog steeds rente. De eigenaar wordt aangespoord om zijn geld uit handen te geven. Door het bijvoorbeeld te investeren of vooruit te betalen.

In het geval van een complementaire economie heeft vertragingsrente overduidelijk zeer aantrekkelijke voordelen. Deze voordelen manifesteren zich vooral tijdens een crisis. Het heeft bewezen een stilgevallen economie heel snel weer aan de gang te krijgen. Maar in een stabiele situatie is die opstuwende werking op de zelfde manier irritant als de dwanggroei van schuldgeld.

Een voordeel zou zijn dat er veel minder geld nodig is omdat het sneller circuleert. Dat mag dan zo zijn, deze redenatie gaat uit van schaarste. Schaarste is juist het vervelende van schuldgeld. In een goed geldsysteem is er geen geldschaarste. Dan is er altijd een optimale hoeveelheid geld in omloop om de gewenste economische activiteiten te kunnen afrekenen. 

Vertragingsrente dient ervoor om oppotten tegen te gaan. Waarom mogen mensen niet sparen?

Er zijn natuurlijk allerlei systemen te bedenken met ruilmiddelen voor allerlei specifieke bestedingen zoals bijvoorbeeld zorg. De totale impact van al die netwerken zou enorm worden versterkt als ze allemaal aan elkaar worden gekoppeld middels een overkoepelend gratis ruilsysteem waarin alle verschillende eenheden, waaronder euro, kosteloos tegen elkaar kunnen worden omgewisseld tegen marktgereguleerde koersen.

Vanuit deze visie zie ik geen toegevoegde waarde in het opsplitsen van de geldfuncties betaalmiddel en spaarmiddel. Uiteraard moeten er wel speciale spaarproducten worden ontwikkeld voor de complementaire economie, maar dat hoeft nog niet te betekenen dat de spaarfunctie uit het betaalmiddel moet worden gesloopt.

Ergens vermoed ik dat de belangstelling voor vertragingsrente door de systeemontwerpers stiekem ook een klein beetje opportunistisch is gemotiveerd. Vertragingsrente impliceert een snellere groei van een nieuw netwerk. Het lijkt mij duidelijk dat groei geen centraal doel mag zijn. Geldverbeteraars dienen zich volledig te richten op een optimale situatie. Alle eigenschappen van het geld moeten erop gericht zijn om die ideale situatie te continueren. 

De vraag hoe je een nieuw netwerk van de grond af aan kunt laten groeien tot de gewenste schaal is een heel ander probleem. Concessies aan het systeem om het snel genoeg te  kunnen laten groeien zijn natuurlijk uitstekend verdedigbaar maar moeten wel duidelijk als zodanig worden benoemd en niet worden verward met het ideaal. Dan is er ook duidelijkheid over wanneer deze tijdelijke maatregelen weer kunnen worden opgeheven.


Georges Plat