Beste mensen,
 
bij deze wil ik reageren op de info over Ken Robinson. Scholen vermoorden inderdaad de creativiteit. Dat doen ze door de liefde voor het leren te vermoorden. Deze liefde voor het leren is gebaseerd op de liefde voor de wereld. Dat klinkt misschien heel soft,maar je kunt dat heel eenvoudig observeren bij kleine kinderen die nog niet naar school gaan. Zie John Holt (1967), in zijn boek "How Children Learn", die pleit om goed naar kinderen te KIJKEN. Als je snapt hoe het 'werkt' snap je ook dat het voor de begeleiders gaat om het (kunnen) hebben van vertrouwen in dit proces. 
Zie ook het boek en proefschrift "Liefde voor leren" van Manon Ruijters (2006, bij Kluwer uitgegeven), dat echter uitgaat van volwassenen in organisaties. Haar visie is heel mooi maar helaas niet zo goed onderbouwd: niet theoretisch en evenmin empirisch. Maar wel heel mooi opgeschreven en daardoor erg inspirerend. 
De essentie voor mij is dat je snapt dat liefde voor de wereld en die voor het leren gebaseerd is op het ontstaan van almaar nieuwe mogelijkheden. Het leren wordt possibility-oriented i.p.v. de traditonele en rationele ends-oriented benadering van het onderwijs. 
Om die complexiteit van processen te begrijpen heb je een "(New) Thinking in Complexity FOR the Social Sciences" nodig (Jorg, 2008; zie ook Klaus Mainzer, 2008, in zijn boek "Thinking in Complexity"), of een "Reform of Thought" (zie de Franse filosoof en pedagoog Edgar Morin, 2001, in zijn UNESCO-publicatie "Seven Complex Lessons in Education for the Future").