hoi Gaston, vreemd hoe de verbinding hedentendage werkt ... voor zich verbindenden indien het toegelaten wordt ... althans zo ervaar ik dat ik nu op dit schrijven van jou mij begaf het te lezen ... : een parallelle weg (met 4 L'en - 4x 90 graden : terug bij af , door voor de volgende ronde)

Je vragen met indringend verzoek : Reacties Graag ... deden mij het volgende zippen uit n docje - geïnitieerd door de vraag: "Ik ben n Kind van God en ..." :

~~~

Verder sprak ik diepgaand met Antonio Rossin die “uit zichzelf” de Flexible Learning – de eerste 4 levensjaren &amp; dialectiek - ontwikkelde tot een, mijns inziens, belangrijke notie:
“het kind eerst” :: “hetzelfde kind van God in oorspronkelijkheid mbt. het wonder?”

Het voert hier te ver om al die gesprekken te verwoorden, door ze hier te hebben geduid kom ik nl. tot de essentie die in het antwoord zich openbaart:

“Jij, John – Johannes - , bent een kind van God … heel je leven … en niet slechts als je 0 bent, of in je eerste 4 jaar of je eerste 8 jaar – ook nl. de laatste 8 jaar enzovoorts …”

“Concreet (een wens van Arend) is het zo, beste John, dat jouw kind van 15 het kind van 40 volledig vertrouwt en ook vice versa : het kind dat jij bent, John, als 40 jarige vertrouwt volkomen op het kind van 15 … daar is geen enkele moment van niet versagen (“de moed (van hoop?) verliezen”).”

Concreet is ook samen te zien dat “gelijkheid niet bestaat” … Eens? Wederkerig eens?

Zou het zo kunnen zijn dat de ongelijkheid in het systeem, of beter in de systematiek (delen onderling verscheiden), oproept tot het aanbrengen van het vertrouwen in de ander …

En de ander dat ben je in deze perspectief-verwisselingen ook zelf …

Het systeem “an sich” is immers niet “ongelijkheid”; let wel: de dubbele ontkenning leidt tot erkenning en herkenning: “Het systeem is Gelijk” of “Gelijkheid Opwekkend”.

In zekere zin kwam hiertoe het woord “provocateur” op als een woord dat hoort aan “Cees”. Ik, persoonlijk, betwijfel dit en houd mij aan mijn vrindin want die vindt mij “Lief”.
Ik neig ertoe te erkennen dat de gedachte die ik oproep met Generation Binding S’ilence wel provocatief van aard is : immers het is een ver-ijking tot een andere manier van denken, een manier van beseffen van wat samen-denken / werken / leven / leren is: nl. het kan ons verder doen reiken; het verrijkt in ons gestel van lichaam en geest.

~~~

Namasté S'ace

(overigens bij gebrek aan belangstelling van mediagenieke schrijvers mede wegens bezighouderijen van journalisten in Obama-sferen en iets met Aruba - doe ik t maar zellov)